Na pamiątkę tysięcy mężczyzn, kobiet i dzieci deportowanych na Syberię do rosyjskich łagrów oraz żołnierzy, którzy po wyzwoleniu z nich walczyli na obczyźnie w szeregach 2. Korpusu Wojska Polskiego podczas II wojny światowej.
Pamiętnik Jana Domańskiego obejmuje okres od niemieckiej, a następnie radzieckiej inwazji na Polskę w 1939 r., poprzez jego deportację do radzieckich łagrów w 1940 r., długą drogę do wolności przez rozległe obszary Związku Radzieckiego oraz wstąpienie do formującej się tam armii polskiej i podróż przez Bliski Wschód, aż po bitwy 2. Korpusu Polskiego pod dowództwem generała Andersa na froncie włoskim, powojenne życie we Włoszech i Anglii oraz jego emigrację do Kanady w 1948 r.
Jan Domański w tym okresie przekroczył dziesiątki granic i brał udział w licznych bitwach na froncie włoskim. Tę samą drogę przeszły tysiące mężczyzn, kobiet i dzieci, którzy zostali uwięzieni, deportowani i skazani na wieloletnią, wyczerpującą pracę w rosyjskich łagrach.
Było to niewiarygodne: zaraz po wojnie generał Anders i jego żołnierze byli przez komunistyczny rząd Polski traktowani jak wrogowie państwa. A jednak tak właśnie się stało. Ci, którzy wrócili do kraju, nie otrzymali żadnego wsparcia, a część z nich została nawet poddana prześladowaniom. Wielu innych, pochodzących z Kresów Wschodnich, nie mogło już wrócić do ojczyzny, ponieważ tereny te znalazły się pod jurysdykcją ZSRR.
Życzeniem Jana Domańskiego było: „Niech mój pamiętnik, w którym opisuję wydarzenia i szlaki tamtych czasów, gdy przemierzałem dziesiątki obcych granic, pozostanie dla mojej i wielu innych rodzin, rozrzuconych po całym świecie po zakończeniu drugiej wojny światowej – litanią na wieczną pamiątkę”.

,,Pamiętnik rodziny Domańskich i Bogdanówki"